.นึกถึงวันที่ฉันย่ำเดิน จาก...บ้านเกิด มีลังหนึ่งใบใส่ความหวังไว้เต็มลัง.ย่ำเท้าถึงชานชาลา ตีตัวรถไฟ ขึ้นกทม.แล้วรถไฟก็พาฉัน...พาหวังสู่หนทางที่ฉันไม่รู้...ได้ แว่วหวูดรถไฟมีกำลังใจแว่วลอยตามลม.มาถึงว...