แสงแดดอ่อนๆส่องผ่านบานหน้าต่างมายังกระถางต้นไม้ที่แตกกิ่งจนเป็นพุ่มโต มือคู่บางถือฝักบัวอันเล็ก ละอองน้ำพร่างพรูจับต้องตามใบสีเขียวส...

      นิชคุณเป็นลูกชายคนที่สองของเธอ เพราะเป็นลูกชายเธอถึงได้ตามใจ ตอนที่ลูกบอกว่าอยากไปเรียนต่อที่เมืองนอก เธอส่งเขาไป ตอนที่ลูกขออยู่ทำงานที่เกาหลีเธอปล่อยเขาไป หรือจะเป็นตอนที่ล...

      เขาไม่มีถ้อยคำอะไร ที่จะปลอบใจ หรือบรรเทาความเจ็บปวด แทคยอนโอบกอดร่างที่สั่นเทิ้ม ฟังเสียงสะอื้นไห้ที่ดังสะท้อนราวกับไม่มีที่สิ้นสุด กลืนคำพูดปลอบประโลมลงไปในลำคอที่แห้งผาก ปราร...

            เขาตัวสั่นเทาเมื่อเห็นเงาร่างที่นอนอยู่บนเตียงผู้ป่วย นิชคุณดูผอมลงไปจากที่เขาจำได้ ผิวขาวยิ่งดูซีดเซียวในแสงไฟสลัว ดวงตาลึกโหลปิดสนิท ภายในห้องเงีย...

        เสียงเบสทุ้มต่ำดังมาจากลำโพงเครื่องเสียงที่มุมห้อง ร่างเล็กขยับกายอย่างรวดเร็วตามจังหวะดนตรี ร่างกายของเขาชุ่มด้วยเหงื่อ เหนื่อยจนหายใจแทบไม่ทัน และเขายังคงเต้นต่อไ...

          อูยองสะดุ้งตื่นขึ้นในกลางดึก เขาฝันร้าย ฝันร้ายที่ไม่ได้แวะมาหาเขาเลยตั้งแต่นิชคุณกลับมา น้ำตาของเขายังไหลอยู่อาบแก้ม และความรู้สึกหวาดกลัวยังจับอยู่ในหัวใจ...

                  แทคยอนเคาะประตู ไม่นานก่อนที่ประตูบานนั้นจะเปิดออก   “นายมีเรื่องไม่ได้บอกฉัน”   “เดี๋ยวนี้เ...

          อูยองไขกุญแจเข้าไปในอพาร์ทเม้น เดินเข้าไปหานิชคุณที่ส่งยิ้มมาให้ นิชคุณดึงตัวเขาไปใกล้ ยิ้มให้อย่างอบอุ่น ดวงตาเป็นประกายฉ่ำหวาน ฝ่ามือหนาประคองกอดอยู่รอบเอ...

                จุนซูมองชายหนุ่มตรงหน้าที่ทำให้เขาเลิกงานช้ากว่าปกติมาครึ่งชั่วโมงแล้ว เขาทำงานอาทิตย์ละสามวัน ไม่ได้มีลูกค้ามากนัก ส่วนใหญ่เป็นคนไข...

      อูยองนิ่วหน้า เมื่อเจอจุนโฮและชานซองในตอนเช้า   “พวกนาย.. กลับมาแล้ว?”   สิ่งที่น่าประหลาดไม่ใช่การเจอหน้าเพื่อน แต่คือเพื่อนของเขากำลังนั่งยิ้มกว...